Mosh - rock, metal, blog » Recenzja

Come back łysego i ekipy

Fri, 08 Jul 2011 23:26:23 +0000

Nie wiem czy ktoś to w ogóle czyta, bo może jestem mega masta w pozycjonowaniu stron i moje zerkanie na statystyki wejść nie ma sensu. Sądząc po komentarzach o powiększeniu penisa myślę, że większość wejść leci z robo-automatów …ale ale, może jednak ktoś i zechce się podzielić i wypowiedzieć.. Łysy czyli niejaki Fred Durst z ekipą Limp B(e-i)zkit’ową wydał nowy album. Nie miałem kompletnie nadziei na stary dobry bezkit, a tu proszę, moje zdziwienie musiało nastąpić. Wiem ,wiem wielu kurwa tru metalowców stwierdzi że to nu-pop shit.. zrównajcie mnie z błotem, o ile macie 16 lat, wtedy przynajmniej was zrozumiem. Dla mnie kapelka jest młoda (jak na mój wiek) i niepowtarzalna, cokolwiek o nich mówić.. serio mało wierzyłem w to, że wydadzą tak mega kopiącą po jajach płytę. Tymczasem okazało się, że wracają do korzeni i mają rację lub lubią jedyną rację, która do nich pasuje, a niekoniecznie ktoś im pozwalał w to iść. Szkoda było widzieć ich pizdowate utwory do filmów o czymś tam, nieważne. Ważne, że potrafili wstać teraz z Gold Cobra i pokazać stary Bizkit, taki który żartuje, poważnie żartuje, traktuje i mówi o czymś, do tego miesza takie bity, które potrafią zagłodzić człowieka, bo trudno przy tym jeść widelcem, co dopiero pałeczkami. Łysy ciągle mi robił dzień i pewnie będzie mi robił, choć wkurwiałem się czasami na jego nędzne wywody pod kasę, bo mu się dziecko rodzi. Teraz pewnie nie ma kolegów, żona gruba to mu się na artyzm wzięło, mam nadzieję, że to utrzyma i mu oponki z brzucha zjadą, mózg się pewnie gdzieś tam przez nie przebija całe życie, ale co będzie silniejsze? Dajesz stary!

Debiutancka płyta zespołu Gars z Trójmiasta!

bzikotyk — Mon, 04 Jul 2011 20:29:23 +0000

Trójmiejski zespół GARS teledyskiem do utworu „Świt Odysei” zapowiada swoją debiutancką płytę „Gdzie akcja rozwija się”, której premiera od będzie się 1 czerwca br.

„Gdzie akcja rozwija się” to pełnometrażowy debiut muzyczny zespołu GARS z Trójmiasta. Takiego połączenia ciemnych, melancholijnych melodii z uderzeniem niskich, gitarowych dźwięków dawno (jeśli w ogóle) w Polsce nie było. Niebanalne teksty w ojczystym języku, niepokojące riffy i klimatyczna elektronika sprawiają, że płyta iskrzy od emocji. Zespół umiejętnie operuje nastrojem przechodząc od delikatnych, przestrzennych nut do agresywnych fraz, pełnych bólu. Słychać u Garsów emocjonalnego hardcore’a spod znaku francuskiej Amandy Woodward czy trójmiejskiego Die Last, ale również melodyjność Deftonsów i ciężar przywołujący dalekie echa klimatu Neurosis. Jest w nich jednak coś więcej – rozwijają się, idąc własną drogą, co pewnie wynika z tego, że w ich sali prób słychać szum i wiatr znad Bałtyku, ten sam który słyszały inne alternatywne rockowe kapele z Trójmiasta.

Teksty Piołuna (wokalisty Gars) poruszają kwestie społeczne i osobiste, ale wolne są od wytartych frazesów i oczywistości. Za oś spajającą utwory na płycie można uznać konflikt tragiczny, czyli zderzenie równorzędnych racji, co znajduje odzwierciedlenie w teledysku do numeru Świt Odysei, który promuje płytę. Jest to mocny głos w sprawie wojny w Libii.

Materiał nagrali i zmiksowali we własnym studiu, z wyjątkiem perkusji, którą zarejestrowało Sounds Great Promotion z Gdyni. Mastering zrobił Marcin Kiełbaszewski z X-Studio z Olsztyna. Słyną z żywiołowych koncertów. Grali do tej pory z tak różnymi zespołami jak mathcorowe Escarres (FR), metalowe Faust Again , postmetalowe Blindead i Proghma-C, czy alternatywne Ścianka, Plebania czy Psychocukier.

Oto klip zapowiadający płytę:

(info od czytelników)

CO.IN.

Mon, 21 Jun 2010 08:50:40 +0000

W zawiązku z pojawieniem się nowego materiału od wrocławskiego CO.IN. warto napisać kilka słów bezinteresownej i szczerej promocji.

Zespół gra już kilka lat. Członkowie uwikłani w różne projekty i inne zajęcia od czasu do czasu pokazują na co ich stać i dostajemy nowy materiał lub koncert. Właśnie niedawno pokazała się nowa EP „Clubbing & Scoring”. Jeżeli o mnie chodzi to świetny materiał i szkoda tylko, że tak mało. Widać postępy. Choć poprzedni materiał wcale nie był zły. Nie będę się rozpisywał na temat poszczególnych kawałków z płyty, bo skoro jest do ściągnięcia za darmo to warto żeby każdy sobie swoje zdanie wyrobić mógł.

Ściągnij z: www.coin.band.pl

Poniżej próbka. Klip nagrany we wrocławskim klubie Wagon.

Sonisphere Warszawa

Fri, 18 Jun 2010 06:19:50 +0000

Dopiero wstałem

Świetna impreza. Dobrze zobaczyć 4 stare zespoły, które po tylu latach dalej trzymają formę i robią swoje. Megadeth troszke mnie zawiódł, a liczyłem na dobry koncert z ich strony, ale też nie było tragicznie. Reszta świetnie. Anthrax ponad moje oczekiwania – super koncert. Slayer jak zwykle zmiażdżył energią ze sceny

Metallica – nie ma co się rozpisywać, gwiazda wieczoru i choć jakoś specjalnie mocno mi nie zależało na ich koncercie to muszę przyznać, że ich koncert był najlepiej zorganizowany, a grali hity więc każdy był zadowolony.

Świetna impreza, mam nadzieje, że już zostanie w Polsce i będzie się odbywać co roku.

ABBA Metal

Sat, 05 Jun 2010 06:39:53 +0000

‘A Tribute to ABBA’ to składanka metalowych cover’ów największych hitów tej grupy. Wydana w 2001 roku, ale dopiero niedawno udało mi się przyjrzeć bliżej i muszę powiedzieć, że sporo uśmiechu pojawiło się po przesłuchaniu

Wszystkie hity ABBA gdzieś tam w głowach naszych siedzą i miło posłuchać tego w świetnych wersjach grup metalowych.

1.    ”Summer Night City” Therion
2.    ”Thank You for the Music” Metalium
3.    ”Gimme! Gimme! Gimme! (A Man After Midnight)” Sinergy
4.    ”Money, Money, Money” At Vance
5.    ”Voulez-Vous” Morgana Lefay
6.    ”SOS” Paradox
7.    ”Take a Chance on Me” Rough Silk
8.    ”Chiquitita” Spiral Tower
9.    ”Eagle” Sargant Fury
10.    „One of Us” Flowing Tears
11.    ”Waterloo” Nation
12.    „Super Trouper” Custard
13.    „Knowing Me, Knowing You” Tad Morose
14.    ”Dancing Queen” Glow

bonus:
15. ”Lay All Your Love on Me” Helloween
16. ”The Winner Takes It All” At Vance

Osobiście polecam wykonanie: Paradox, Rough Silk, At Vance, ale wszystkie są świetne

Poniżej kawałek, który zawsze mi się podobał, nawet w wykonaniu oryginalnym

Joy Machine

Wed, 06 Jan 2010 17:16:49 +0000

Ostatnio trafiłem na całkiem sympatyczne granie, które osobiście oceniam wysoko jak na debiut. O zespole Joy Machine nie wiedziałem wcześniej nic. Sporo informacji czysto historycznych i o samym zespole na ich stronie internetowej : www.joymachine.net oraz na Myspace dlatego nie będę się wywodził. Warto jedynie dodać że to Warszawski zespół. Będę się próbował za to wywodzić o płycie „…to be rock and not to roll…”, którą chciałbym polecić…

Muzyka Joy Machine należy do tych spokojniejszych (zazwyczaj), hard rockowych czy w ogóle rockowych melodii i tu pojawiło się moje pierwsze pozytywne zaskoczenie. Dzisiaj widzi się młodych metalowców/rockowców (jak zwał tak zwał) w roli krzyczących i naparzających kapel z nu metalu czy innych death screemo hard core lub w drugą stronę – poprockowych Tych też posłucham, ale nie przepadam. Po pierwszych dźwiękach na płycie byłem mile zaskoczony. Dalej już tylko lepiej. Takie utwory jak „Confession of obsession”, „Efficient death order”, „Game” czy „Unspoken”, „One night” szybko wpada w ucho – w starym stylu, fajne takie Na prawde na wysokim poziomie.

Wydaje mi się, że płyta jest tak ułożona żeby było coraz lepiej w miarę jej słuchania. Duży plus dla języka angielskiego. Nie wiem czemu, ale nie lubię młodych zespołów, które zaczynają w języku polskim. Już tutaj poruszałem ten wątek, pewnie wielu Polaków ma inne zdanie. Po prostu wolę teksty po angielsku, a sam język jest jakoś bardziej melodyjny Duży plus dla wokalisty, że potrafi to udźwignąć i ma dobry wokal. Podobno odszedł z zespołu. Myślę, że ciężko go będzie zastąpić na tym etapie, ale nie życzę źle. Wokalistę trudniej znaleźć, a przynajmniej dobrego. Mam nadzieję, że to się uda i kolejne wydawnictwa będą tylko lepsze. W każdym razie ja bym się na jakiś koncert we Wrocławiu wybrał z chęcią.

…aaaa duże uznanie za obszerność płyty, dużo materiału, co się chwali przy debiucie płytowym…

Płyta do ściągnięcia ze strony internetowej www.joymachine.net
Playlista „…to be rock and not to roll…” :

1. B.O.F
2. Joy Machine
3. Rock’n'roll freak
4. Confession of obsession
5. Efficient death order
6. Living dreams
7. Lost night butterfly
8. Dance of senses
9. Unspoken
10. One night
11. Game
12. My way

Moja ocena 8,5/10

V.E.N.I – Leash Eye

Sat, 26 Dec 2009 16:30:52 +0000

Jakiś czas temu wpadła mi w ręce V.E.N.I od Leash Eye.

8 utworów wchodzi w skład tego wydawnictwa. Całościowo płyta wypada dobrze. Doświadczenie muzyków robi swoje i technicznie jest to kawałek dobrej muzyki. Niestety jest jedno ‘ale’. Moim zdaniem materiał ciężko się słucha z płyty dlatego, że powinno się go słuchać na koncercie Brakuje mi tutaj jakiegoś elementu, który mógłby nakłonić mnie do ustawienia ‘replay’ i słuchania całości po kilka razy na raz.

Utwory dość podobne jeżeli o mnie chodzi, co nie znaczy, że złe. Teksty ciekawe. Jednak przy tego typu treściach wolałbym mocniejsze akcenty instrumentalne. To jest jednak kwestia gustu. Podoba mi się „The Nightmover”. Być może przydałoby się więcej utworów w języku angielskim. To taki język do którego jesteśmy przyzwyczajeni jeżeli chodzi o muzykę, choć wielu pewnie zaraz mnie zgani, że nie dbam o język polski

Dla mnie płyta V.E.N.I zajęła pewien obszar pomiędzy mocnym graniem, a pewnego rodzaju specyficznym lekkim graniem typu stoner rock czy doom (lekkim w sensie instrumentalnym). Nie chcę szufladkować, ale właśnie przez to, że ta wskazówka zatrzymała się pomiędzy tymi dwoma biegunami czegoś mi brakuje. Brakuje mi dobitnego nawiązania do okładki Bo ogólnie nawiązanie jest. Ostatni kawałek dość mocno wiąże całość i to całkiem fajna propozycja. Lubie tego typu wyciszenia na końcu no i przede wszystkim takie dźwięki. Dalej jednak nie wiem co kryje się na końcu utworu B.A.D – nie chciało mi się puszczać od tyłu. Proszę zatem o komentarz w tej sprawie, o ile to coś znaczy i jest tak nagrane jak mi się wydaje

W mojej ocenie 6,5/10 dobre rockowe granie raczej na koncert niż na 4 ściany w mieszkaniu.

http://www.myspace.com/leasheye

http://www.leasheye.pl/

Lista utworów:
1. Zraniony Ptak
2. Sztorm
3. Jeszcze Nie
4. Strach
5. Tron
6. Nie Po To…
7. Nightmover
8. B.A.D

The Chair In The Doorway

Fri, 18 Sep 2009 11:49:06 +0000

Grupa Living Colour wydała ostatnio znakomity album. Myślę, że słusznie ich muzyka określana jest mianem crossover i doskonale to widać na nowej płycie. Materiał to 11 utworów. Oczywiście jak to zwykle bywało spora mieszanka muzyczna. The Chair In The Doorway został wydany 14.09.2009.

Album otwiera lekko psychodeliczny „Burned Bridges”, który skutecznie przyciąga słuchacza już na wstępie. „The Chair” rozpędza lekko płytę, ale trzyma nadal klimat początku. Jest dość krótki, ale świetnie wprowadza do „DecaDance”, który moim zdaniem jest kawałkiem dobrego ciężkiego rockowego grania. Następny utwór to jeden z moich ulubionych, funkowo-bluesowy „Young Man” tylko utwierdził mnie w tym, że płytę muszę przesłuchać do końca. „Method” i „Behind the Sun” trochę soulują, a następny „Bless Those” to mistrzowski blues. Bardzo dobry utwór. „Hard Times” lekko zwalnia i jest również dobrym rockowym graniem na wysokim poziomie, a świetne solówki gitarowe tylko mnie w tym utwierdzają. „That’s What You Taught Me” to spokojne rockowe granie. „Out Of Mind”, „Not Tomorrow” są idealne na koniec albumu. Dostępny jest jeszcze ukryty utwór o wymownym tytule „Asshole”

Sumując – płytę powinien zdobyć każdy bo warto. Moja ocena to 8/10

U.D.O. – Dominator

Wed, 02 Sep 2009 16:46:17 +0000

Podczas pracy udało mi się kilka razy przesłuchać najnowsze dzieło U.D.O. i powiem, że całkiem mi się spodobało choć w zasadzie od niechcenia wrzuciłem sobie to na uszy. Wolę słuchać pana Udo Dirkschneider’a niż go oglądać na teledyskach, które moim zdaniem są średniej jakości, ale prawdopodobnie się nie znam. Teledysk do „Black and White” jest gdzieś na tubie. Płyta wydana przez AFM Records 21 sierpnia tego roku. Wcześniej ukazał się singiel promujący – „Infected”

Dużo dobrej muzyki na tej płycie. W zasadzie nie wiem jak to się dzieje, ale oczywiście w głowie utkwił mi utwór tytułowy czyli „Dominator” chyba nie od parady płyta się tak nazywa, albo ja jestem podatny na utwory łatwo wpadające w ucho. „Sick Sensation For The Nation…” lalala… ale dobra od początku.

„The Bogeyman” otwiera ucztę muzyczną. Kawałek dobry aczkolwiek jakoś nie porywa mnie. Wprowadza klimat całej płyty. Churalne wręcz „He is the Bogeyman…” wypada całkiem ciekawie Kolejny to właśnie „Dominator”. Bardzo mi przypadł do gustu i ciągle tego słuchałem, aż do znudzenia. Zarówno granie jak i wokal jest ok. Następnie włazi mocno falsetowy „Black and White” – nie podoba mi się teledysk i tyle napiszę. Za to singlowy „Infected” wypada bardzo dobrze jak na mój gust. Szybki utwór, takie lubię. Dalej mamy lekko balladowy „Heavy Metal Heaven” i inne dobre, które są dobre, ale się nie wyróżniają Szybko chce przejść do „Devils Randevous” – majstersztyk, potrzebowałem takiego utworu na tej płycie i się doczekałem. Ciężko go opisać, odstaje od płyty, ale jednocześnie doskonale do niej pasuje. „Speed Deamon” kolejny utwór, który mi się podoba, dość szybki i dobrze zaśpiewany. Hamulec na koniec w postaci „Whispers In The Dark”, które również wypadło dobrze.

Sumując płyta dobra, kilka kawałków naprawdę wciąga. Na digipacku dodatkowo pojawia się „Pleasure In The Darkroom” – kolejny świetny kawałek.

Lista utworów:

1. The Bogeyman
2. Dominator
3. Black And White
4. Infected
5. Heavy Metal Heaven
6. Doom Ride
7. Stillness Of Time
8. Devil’s Rendezvous
9. Speed Demon
10. Whispers In The Dark

Moja ocena 7/10

A pod spodem jeszcze wywiad z Udo z serwisu metalzone.gr

U.D.O. Video Interview on www.metalzone.gr